I bi wiit wäg vo miim Vertroutä, ire riisegrosse Schtadt
ufre schier endlose Schtrass womi niemer kennt
hami scho lang nüm so eleini oder verloore gfühlt wi hiä
u loufe immer wiiter ohni Ziil

un i ha heimweh nach de Bärge, nachem Schoggi und em Wii
nach dä Wälder, nach dä Seeä u nach em Schnee
un i bi wiit wäg vo deheimä i dr Schtadt woni nid wett sii
verlorä i so vilne Lüüt woni nüm mag gsee

Da schteit si plötzlech vor mer, wien en Ängel usem nüüt
u fragt mi öbi wüssi wos zum Bahnhof geit
Si seit: "I ha kä Luscht meh z’bliibe, i ghöre eifach nöd dahii.
Ha zwar alls probiert doch das isch eifach nüüt für mi."

un i ha heimweh nach de Bärge, nachem Schoggi und em Wii
nach dä Wälder, nach dä Seeä u nach em Schnee
un i bi wiit wäg vo deheimä i dr Schtadt woni nid wett sii
verlorä, ganz eleini fühli mi

u i dr Nacht di viilä Liechter, da chani d’Schtärne nümme gsee
u sogar dr Mond schiint hie en andre zsii
un i luege i ihri Ouge wo so klar si wine Gletschersee
un i bi froh, dass si genau so fühlt winii

un i ha heimweh nach de Bärge, nachem Schoggi und em Wii
nach dä Wälder, nach dä Seeä u nach em Schnee
un i bi wiit wäg vo deheimä i dr Schtadt woni nid wett sii
un i gloubä es geit o andre mängisch genau es wi mir, genau eso wi mir

un i ha heimweh nach de Bärge, nachem Schoggi und em Wii
u wott jez zrugg a dä Ort woni deheime bii … woni deheime bii